Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

Room 366 - Do I wanna know? Birdpl11

T e a m
Admin
Viccy
Admin
Zeal
Mod
Connor
Mentor
Olivia

S w a p



C o u n t
#


C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


Room 366 - Do I wanna know? Firefo11
15 oktober 2016


Room 366 - Do I wanna know? Birdpl11

Deel
 

 Room 366 - Do I wanna know?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Thomas Shelby

Thomas Shelby

Aantal berichten : 201
IC-berichten : 23
Leeftijd : 26

Character sheet
Bijzonderheid: Fast healing
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: Do I look like a man that wants a simple life?
Room 366 - Do I wanna know? Empty
BerichtOnderwerp: Room 366 - Do I wanna know?   Room 366 - Do I wanna know? Emptyzo jun 18, 2017 2:15 pm



Uitgeblust zat Thomas onderuit gezakt op de leren zetel, dat zich in het midden van de kamer bevond. Zijn kleding, met name de blouse en gilet, hingen als losse vodden om zijn bovenlijf. De helft dichtgeknoopt, de andere helft niet. Zijn hoofd had hij naar achteren geknikt, leunend op de rugleuning, blik gericht op het plafond. Tussen zijn lippen hing een half opgebrande sigaret, nonchalant, alsof hij geen behoefte had aan nicotine. Futloos lagen zijn armen over de armleuningen heen terwijl aan de wijsvinger van zijn rechterhand een pistool bungelde. Volledig geladen, op spanning staand. Oftewel; schiet klaar. En oh wat zou Thomas dat ding graag willen gebruiken. In zijn ogen was het klaar. Afgelopen. Afgesloten. Na zoveel jaren stond de man met zijn tenen over de rand van de afgrond. Hij was er niet open over. Geen mens die wist waar hij aan dacht, en misschien was dat maar goed ook. Hij hunkerde niets meer dan naar de liefde van zijn vrouw. Naar de liefde van zijn zoon. Thomas sloot zijn ogen en stelde het zich wederom voor. De herinnering aan hen warmde hem op, maar koelde ook net zo hard weer af. Plaatsvervangend ontstond er pijn, waardoor kleine twinkelende tranen in zijn ooghoeken vormden. Hoe graag hij ook wilde, hoe graag hij ook bij hen wou zijn, was het mission impossible. En dat was nog het ergste van alles.
Sterven was onuitvoerbaar. Keer op keer zou hij terug komen. Het was zijn peculiarity dat de boel uitmaakte. De vooruitzichten waren voor eeuwig. Thomas heropende zijn ogen, veegde de traandruppels af en drukte zich de stoel uit. Vervolgens gooide hij de sigaret via het openstaande raam naar buiten. Nu iedereen vast zat in hetzelfde gebouw had hij moeite met zichzelf te vermaken. Hij hunkerde naar een wandeling. Misschien wel even een tijdje buiten de lus. Alleen daarentegen had hij geen puf sneaky naar buiten te glippen. Want als hij ging, wou iedereen. Kinder logica.  Hoewel hij naar buiten staarde vanuit zijn positie, hoorde hij achter hem de deurklink bewegen. Zacht, steunend gekraak gaf hem de tip dat de deur open zwaaide. Zijn grip rondom het vuurwapen verstevigde en in een flits had hij de loop gericht op de deuropening. Wie het ook was; deze persoon had geen recht deze kamer te betreden. Diegene die dat wel had, en dat was er maar één, zou als begroeting ook de kogel krijgen.

+ Laura
Terug naar boven Ga naar beneden
Laura Kinney

Laura Kinney

Aantal berichten : 18
IC-berichten : 2
Leeftijd : 25
Accounts : Laura
Alexander
Jessica
Adriano
Koda

Character sheet
Bijzonderheid: adamantium claws
Uiterlijke leeftijd: 12
Quote: I'm not X-23. I'm not your experiment. I'm not your property! You are the last person who will ever think they can own me. No one owns me! I'm not a thing. I'm Laura Kinney! I'm the daughter of Sarah. I'm the daughter of Logan. I'm Wolverine!!!
Room 366 - Do I wanna know? Empty
BerichtOnderwerp: Re: Room 366 - Do I wanna know?   Room 366 - Do I wanna know? Emptyza aug 26, 2017 10:48 am

Laura had net, na een hele uitleg van de huisvrouw, haar kamersleutel ontvangen. Stil, zoals gewoonlijk, liep ze de lange trap op. Even dacht ze terug aan The Facility, de onderneming die van haar een moordmachine hebben gemaakt. Het jong meisje was gekloond, ze hadden het DNA van haar vader James Howlett met een eicel van haar moeder in de buik van Sarah Kinney gestoken. The Facility voedde Laura op als een moordmachine, nooit als kind. Het was ten strengste verboden voor de werknemers om haar als kind te behandelen. Gelukkig kon ze ontsnappen aan de gruwelen die haar werden aangedaan. Aangekomen bij kamernummer 366 rook ze een smeulende sigaret, er was duidelijk iemand op haar kamer! Ze deed de klink als grommend open. Daar stond er een man met een slungelig lichaamsbouw, zwart, kort geschoren haar en met een pistool naar haar gericht. Kwaad trok Laura haar klauwen uit haar handen, waarna ze met een schreeuw naar de man toesprong. Ook al zou de man schieten, het zou Laura niet deren om hem te vermoorden. De klauwen sneden als boter doorheen het vlees van de man, zonder er zich maar iets van aan te trekken dat ze onder het bloed zat trok ze het lijk naar buiten, deed de deur dicht en ging op het onbeslapen bed liggen. Daarnet had Louise haar duidelijk gemaakt dat ze niemand mocht verwonden of doden, niet dat het haar nu veel kon schelen want ze werd bedreigt door een geweer. Laura was moe, alleen vandaag had ze al het een en ander meegemaakt. Ze had nu ontzettend veel zin om te slapen, maar ze werd weer klaarwakker door het geluid van een mannenstem in de gang.
Terug naar boven Ga naar beneden
 
Room 366 - Do I wanna know?
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Room 351 - Who the hell is in my room?!
» Room 362| No Vacancy
» room 313 | learning how to fly
» Room 304 - Slave for a day .
» Room 345: I'm in the band

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: t o p f l o o r :: b e d r o o m s
-
Ga naar: